Christos Gerontidis

Οι πρώτες μνήμες που έχω ως παιδάκι, είναι να βλέπω τη θάλασσα του Πειραιά με τα καράβια να φεύγουν, η αυλή του πατρικού σπιτιού στο Ικόνιο, η γειτονιά και ότι από παντού ακούγονταν τραγούδια. Οι γιαγιάδες τραγουδούσαν, οι μανάδες μας το ίδιο, οι πατεράδες, οι εργάτες στις οικοδομές Ο καθένας κι άλλο ρεπερτόριο, από τραγούδια λυπημένα, της προσφυγιάς, της εργατιάς, μέχρι Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, αλλά και ελαφρολαϊκά και επιτυχίες της εποχής που παίζαν τα ραδιόφωνα. Πάριο, Γαλάνη, Αλεξίου, Μητροπάνο . Ανήσυχα εφηβικά χρόνια και πάντα μια επιθυμία για φυγή.Όταν γύρισα από το ναυτικό όπου υπηρέτησα τη θητεία μου (νάτη πάλι η θάλασσα) ξεκίνησα να δουλεύω ως ασφαλιστικός σύμβουλος και μ’ αυτή την επαγγελματική ιδιότητα γνώρισα τον Σταμάτη Κραουνάκη. Εκείνος, είδε ότι είχα κάτι θεατρικό στον τρόπο με τον οποίο επικοινωνούσα, μου ζήτησε να πω κι ένα ρεφρέν και με παρότρυνε να πάω σε δραματική σχολή. Ετσι κι έγινε… Κι όταν αποφοίτησα εντάχθηκα στη «Σπείρα» και εκεί ήταν το μεγάλο σχολείο. Δούλεψα πολύ, επέμεινε πολύ ο Σταμάτης και μου έβαζε όλο και πιο δύσκολα, πολλές φορές είπα «δεν θα το κάνω…ή αν το κάνω δεν θα είναι καλό» Πολλές φορές είπα «φοβάμαι να το κάνω» αλλά τελικά όλων αυτών υπερίσχυσε η επιμονή και η αγάπη και η λαχτάρα! Εεεε κάπως έτσι φτάσαμε ως εδώ. Φτάσαμε ως εδώ με μερικά τραγούδια που πλέον είναι δισκογραφημένα, είτε ως δικές μου συμμετοχές σε δουλειές συλλογικές, είτε κάτι τόσο δικό μου, όπως ο «Τίγρης» του Σταμάτη Κραουνάκη και ο «Παίχτης» του Φοίβου Δεληβοριά.